Piękne paznokcie od zaraz!

0

Metody stylizacji paznokci w ostatnim czasie rozwijają się dość prężnie. W tych najnowocześniejszych nacisk kładziony jest głównie na trwałość lakieru. Stylistki paznokci prześcigają się w pomysłach i proponują ogromną ilość rozwiązań, które wprawią w zachwyt nawet najbardziej wymagające klientki. Często po wykonaniu usługi chcą one same nauczyć się robić manicure w domowym zaciszu. Ty także należysz do tej grupy? Chcesz poznać tajniki tej sztuki?

7 miejsc w Chinach, które trzeba odwiedzić

0

Chiny to nie tylko jeden z największych na świecie ośrodków technologicznych, wielkie metropolie i ogromne przedsiębiorstwa produkujące różnego rodzaju towary, które dominują na rynku większości państw na świecie. To także kraj o niezwykle bogatej i rozległej historii, wciąż żywej tradycji oraz niezwykłych, malowniczych krajobrazach. Nic zatem dziwnego, że hasło „Chiny wycieczki” jest coraz częściej wyszukiwane w Internecie przez europejskich turystów. Jakie miejsca w Chinach koniecznie trzeba więc zobaczyć?

1. Pekin i Zakazane Miasto

Stolica państwa to jedno z miast, które znajduje się na każdej liście tego typu. I nic dziwnego- Pekin może poszczycić się największym na świecie kompleksem pałacowym, który określa się mianem Zakazanego Miasta. To nie tylko największa atrakcja tej metropolii, ale całych Chin.

2. Miasteczko Yangshuo

Wybierający się w południowym kierunku Chin turyści koniecznie muszą pojechać do jednego z najbardziej malowniczych i urzekających miasteczek na świecie. Yangsuo jest niewielką miejscowością, przez którą przepływa spokojna, głęboka rzeka. Najwięcej uroku temu miejscu dodają jednak niezwykle wysokie, strome kresowe wzgórza.

3. Ósmy cud świata, czyli Terakotowa Armia

Każdy, kto wie co nieco o historii starożytnego Dalekiego Wschodu, doskonale zdaje sobie sprawę z tego, jak wyjątkowym znaleziskiem była Terakotowa Armia. Znajdująca się w grobowcu jednego z cesarzy chińskich gwardia składa się z prawie siedmiu i pół tysiąca figur wojowników, z których każdy odznacza się inną posturą, wyglądem i uzbrojeniem.

4. Klasztor Shaolin

Zwiedzanie tego klasztoru to obowiązkowy punkt na planie wycieczki każdego miłośnika sztuk walki. To bowiem właśnie w nim żył indyjski mnich, którego uważa się za twórcę kung-fu.

5. Tarasy Ryżowe Smoczego Grzbietu

Pierwszym skojarzeniem, jakie wiąże się z Państwem Środka, dla większości Europejczyków jest ryż. Dlatego zobaczenie najpiękniejszych, usytuowanych w malowniczym powiecie Longsheng to obowiązkowy must see w planie wycieczki do Chin.

Kokosowy zawrót głowy. Seria kosmetyków Bumble and Bumble Creme de Coco

0

Nowojorscy fryzjerzy znają się na włosach. Wiedzą, że olejek kokosowy to naturalna i niezastąpiona odżywka do włosów. Ty też możesz zapewnić swoim włosom odrobinę egzotycznej pielęgnacji, sięgając po produkty z serii Bb. Creme de Coco.

Paznokcie ombre – jak zrobić sobie dwukolorowe paznokcie

0
Paznokcie ombre


Obecnie zdecydowana większość kobiet decyduje się na to, żeby malować paznokcie i nie ma się, co temu dziwić, ponieważ pomalowane paznokcie bardzo fajnie się prezentują. Jeżeli chcesz malować paznokcie, to musisz wiedzieć, że malowanie paznokcie musi być nudne, na jeden kolor, zdecydowanie lepiej będą prezentowały się niezwykle modne w ostatnim czasie ombre, które są kolorowo i, co tu dużo mówić, wyglądają naprawdę zjawiskowo. Wbrew pozorom, zrobienie ombre nie jest trudne! Nie będziesz potrzebowała specjalistycznych sprzętów, a jedynie trochę wolnego czasu i cierpliwości. Zobacz, jak wyczarować taki efekt w domowym zaciszu i zrobić sobie ombre na paznokciach których nikt by się nie powstydził!

Czym tak naprawdę jest, tak popularny ostatnio manicure ombre?

Paznokcie ombre to metoda stylizacji paznokci, dzięki której osiągniesz efekt cieniowania kolorem. Ombre wykonuje się malując paznokcie różnymi kolorami lakieru (jaśniejszym i ciemniejszym) lub odcieniami jednego koloru. Cieniowanie pozostawia efekt przenikania się kolorów, dlatego manicure wygląda bardzo oryginalnie. Manicure ombre możesz wykonać samodzielnie w domu przy użyciu zwykłej kuchennej gąbki i lakierów do paznokci. Piękny efekt uzyskasz korzystając ze zwykłych lakierów lub bardziej trwałych lakierów hybrydowych i lampy UV. Zanim zaczniesz malować paznokcie zadbaj o ich wygląd. Opiłuj paznokcie do pożądanego kształtu, odsuń lub wytnij skórki odtłuść płytkę paznokcia

Co do manicure ombre, lakier, czy hybryda?

Paznokcie ombreNa początku należy sobie odpowiedzieć na pytanie: co wolimy na naszych paznokciach? Rodzaj wybranego lakieru będzie rzutował na sposób wykonywania ombre, ale zależy to tylko od gustu i indywidualnych upodobań. Lakier to najprostsza opcja, dostępna do kupienia niemal wszędzie. Lakier hybrydowy z kolei dostaniemy albo w specjalistycznych sklepach kosmetycznych albo z pewnością kupimy go w internecie. Warto nakreślić różnice między tymi dwoma rodzajami lakierów. Zwykły lakier jest prosty w obsłudze, nie wymaga specjalistycznego sprzętu, ale trzyma się maksymalnie kilka dni, a ponadto jest skłonny do odprysków oraz zarysowań. Po jego nałożeniu musimy czekać, aż wyschnie na płytce paznokcia. Lakier hybrydowy trzyma się na paznokciach około 3 tygodni. Jego nałożenie wymaga zastosowania odpowiedniego sprzętu oraz dodatków utrwalających tj.: baza, top coat oraz lampa hybrydowa. Jeśli chodzi o kolorystykę jest ona dowolna w obydwu przypadkach. Lakier hybrydowy wydaje się być lepszą pod kątem trwałości opcją, ale jest on relatywnie droższy i wymaga specjalnego oprzyrządowania. Obydwa rodzaje lakierów ładnie wyglądają, nie matowieją i nie uczulają. To, jaki lakier wybierzesz będzie miało wpływ na metodę wykonywania ombre.

Rzeczy niezbędne do wykonania manicure ombre

1. Lakiery do paznokci w różnych odcieniach tego samego koloru

2. Gąbeczki do makijażu,

3. Miseczka,

4. Woda,

5. Bezbarwny lakier do paznokci, 6

6. Kartka papieru,

7. Zmywacz do paznokci,

8. Patyczek kosmetyczny.

Jak należy zrobić manicure ombre krok po kroku?

Żeby zrobić paznokcie ombre, wystarczy, że pomalujesz płytkę jednym kolorem. Najlepiej zrobić dwie cienkie warstwy i pozwolić im dobrze wyschnąć. Następnie wylej odrobinę drugiego lakieru na czystą powierzchnię i nabierz odrobinę gąbeczką. Potem delikatnie odciskaj lakier, zaczynając od środka paznokcia. Efekt ombre będzie wyglądać najlepiej, jeśli drugi kolor będziesz dokładać cienkimi warstwami. Pamiętaj, aby każdą z nich koncentrować coraz bliżej końcówki płytki. Aby mieć pewność, że manicure będzie trwały, każda z warstw powinna dobrze wyschnąć. Tak pomalowane paznokcie ombre należy już tylko nabłyszczyć i utrwalić. Dodatkowa warstwa lakieru nabłyszczającego sprawi, że lakiery lepiej się połączą, a ty będziesz mogła cieszyć się swoim manicurem naprawdę długo. Ombre na paznokciach możesz zrobić także używając lakieru brokatowego. Wtedy malujesz nim same końcówki płytek. To subtelny, ale bardzo ciekawy sposób na dodanie paznokciom ombre trochę błysku i szyku. Taki manicure doskonale sprawdzi się na każdej imprezie. Paznokcie ombre to dobry pomysł na każdą okazję, ale szczególnie dobrze pasuje do wszelkich wakacyjnych stylizacji. Najlepiej, jeśli łączyć ze sobą będziesz kolory, które są chociaż trochę do siebie zbliżone. Kontrastowe kolory mogą się źle łączyć i sprawić, że przejście na twoich paznokciach ombre nie będzie wyglądało zbyt estetycznie. Szczególnie dobrze sprawdzają się wszystkie połączenia tego samego koloru, ale w ciemniejszym i jaśniejszym odcieniu. Bardzo dobrze wyglądają także paznokcie ombre w wersji pastelowej, które są bardzo efektowne i niezwykle modne. Jeżeli malujemy nasze paznokcie właśnie na ombre, to możemy je również dodatkowo upiększyć, dzięki różnego rodzaju rewelacyjnych, specjalnych naklejek na paznokcie. Możemy nasze paznokcie, również ozdobić na warstwie top coat’u, poprzez odciśnięcie stempla, na którym znajduje się wybrany przez nas wzorek, a następnie pokrywamy to utwardzającym lakierem ponownie, żeby utrzymało się, możliwie jak najdłużej.

Badanie hormonów tarczycy – tyreotropiny TSH i tyroksyny FT4

0
Badanie hormonów tarczycy

Badanie hormonów tarczycy to badanie krwi, dzięki któremu można określić poziom tyroksyny (fT4), głównego hormonu produkowanego przez gruczoł tarczowy, oraz tyreotropiny (TSH) – hormonu wytwarzanego przez przysadkę mózgową, który pobudza wydzielanie tyroksyny przez tarczycę. Sprawdź, na czym polega badanie hormonów tarczycy, jakie są dla niego normy i jak interpretować wyniki badania.

Funkcje hormonów tarczycy

Tarczyca jest gruczołem wydzielania wewnętrznego. Zaburzenia jego funkcji (nadmierne lub zbyt małe wydzielanie hormonów tarczycy) należą do najczęstszych chorób endokrynologicznych.

Hormony tarczycy są niezbędne do prawidłowego rozwoju płodu już w łonie matki, gdyż odpowiadają za prawidłowy rozwój układu nerwowego i układu kostnego. Hormony te odpowiadają również za przemiany energetyczne, utrzymanie prawidłowej gospodarki wapniowo-fosforanowej, przemiany białek, tłuszczów i węglowodanów, bilans wodny organizmu, zapewniają prawidłowe funkcjonowanie serca, przewodu pokarmowego.

Badanie hormonów tarczycyBadanie stężeń hormonów tarczycy ma kluczowe znaczenie w diagnozowaniu chorób tarczycy. Określenie stężenia każdego z nich, a także wzajemnych oddziaływań daje podstawę do rozpoznania nadczynności lub niedoczynności tarczycy, a także przyczyn tych zaburzeń. Hormony oznaczane w diagnostyce schorzeń tarczycy to:

TSH – tyreotropina,

T4 i fT4 – tyroksyna i wolna tyroksyna,

T3 i fT3 – trijodotyronina i wolna trijodotyronina.

Jak wygląda badanie TSH?

Badanie hormonów tarczycy – tyroksyny – to badanie, którego celem jest oznaczenie poziomu tyroksyny we krwi, a co za tym idzie – ocena czynności tarczycy. Większość tyroksyny krążącej we krwi jest związana ze specyficznymi białkami, a tylko ok. 1 proc. krąży w postaci wolnego hormonu, który wywiera wpływ na funkcjonowanie organizmu. W związku z tym podczas badania określa się głównie poziom tzw. wolnej tyroksyny – fT4. Tyroksyna, a także trójjodotyronina (T3), to dwa podstawowe hormony wydzielane przez tarczycę. Proces ich produkcji jest kontrolowany przez podwzgórze oraz przysadkę mózgową. Kiedy ilość tych hormonów w organizmie spada poniżej normy, podwzgórze wydziela hormon, który stymuluje tyreotropinę (TSH), aby ta pobudziła tarczycę do produkowania tych hormonów. Kiedy odpowiednia ilość hormonów T3 i T4 zostanie uwolniona, aktywność TSH jest hamowana. W związku z tym badając poziom tyroksyny, należy oznaczyć także stężenie TSH. Badanie polega na pobraniu krwi (zwykle z żyły łokciowej), a następnie na przesłaniu jej do laboratorium.

Wskazania do badania hormonów tarczycy

Badanie stężenia tyroksyny zleca zazwyczaj lekarz endokrynolog. Jest wskazane u osób, u których zauważono objawy niedoczynności tarczycy (m.in. spowolnienie czynności życiowych, sucha i chłodna skóra, zmniejszony apetyt, zaparcia, senność) lub nadczynności tarczycy (m.in. nadmierne pocenie się, zmęczenie, nagła utrata wagi, bezsenność). Skierowanie na badanie powinny otrzymać również osoby z tzw. wolem, czyli przerostem gruczołu tarczowego, a także te, u których podejrzewa się choroby przysadki (która wydziela za mało lub za dużo TSH) oraz autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (tzw. choroba Hashimoto). Wskazaniem do badania może być także kontrola skuteczności leczenia przeciwtarczycowego, leczenia niedoczynności tarczycy oraz raka tarczycy. Czasami badanie poziomu tyroksyny jest pomocne przy diagnozowaniu niepłodności u kobiet.

Jakie są normy hormonów tarczycy?

TSH należy zinterpretować w oparciu o normy przedstawione na wyniku. Zwykle nie ma potrzeby wykonywania od razu pełnej diagnostyki hormonalnej. Najpierw lekarz zleca zwykle badanie stężenia TSH. Podwzgórze i przysadka mózgowa są bardzo czułe na zmiany stężeń hormonów tarczycy i nawet na niewielkie ich wahania odpowiadają obniżonym lub podwyższonym TSH. Kiedy w badaniu okaże się, że wynik TSH nie mieści się w granicach normy, konieczne jest oznaczenie tzw. wolnych hormonów tarczycy, czyli wolnej trijodotyroniny (fT3), a przede wszystkim wolnej tyroksyny (fT4). Pozwala to na dokładną ocenę zaburzeń czynności tarczycy.

Normy FT3 i FT4 przedstawiają się w ten sposób:

1.Norma FT3: 4,0–7,8 pmol/l (stężenie całkowite T3: 1,3–3,1 nmol/l)

1.Norma FT4: 11,8–24,6 pmol/l (stężenie całkowite 58–154 nmol/l)(2)

Interpretacja wyników

Podniesiony poziom TSH rejestruje się w przypadku:

niedoczynność tarczycy (Hashimoto),

wtórna nadczynność tarczycy.

Obniżony poziom TSH może świadczyć o:

przyczynie pierwotnej – nadczynność tarczycy (choroba Gravesa i Basedowa), wtórna (spowodowana niewydolnością przysadki lub podwzgórza) niedoczynność tarczycy.

pierwotnym zniszczeniu przysadki gruczołowej – uraz, nowotwór, martwica poporodowa, stany zapalne.

Obniżenia poziomu TSH może być spowodowane również:

ciąża,

niektóre leki,

głodzenie

choroby przewlekłe związane z układem krążenia.

Samo oznaczenie hormonów tarczycy nie jest obiektywne, dlatego dla potrzeb klinicznych konieczne jest oznaczenie frakcji wolnych hormonów, określanych mianem FT3 i FT4.

Norma FT3 to wynik w granicach 2,25-6 pmol/L (1,5-4 ng/L) przy prawidłowym poziomie TSH 0,4-4,0 µIU/ml. FT3 podwyższone przy jednoczesnym obniżeniu poziomu TSH poniżej 0,4 µ IU/ml może wskazywać na nadczynność tarczycy. Natomiast wynik FT3 poniżej normy przy poziomie TSH powyżej 4,0 µ IU/ml mówi o niedoczynności tarczycy.

Czynniki reumatoidalne i badanie na wyrycie choroby reumatycznej

0


Czynnik reumatoidalny (po angielsku Rheumatoid Factor), to autoprzeciwciało, czyli przeciwciało atakujące własne komórki. Obecność czynnika reumatoidalnego jest pomocna w diagnostyce, jeśli występuje w klasie IgM. W tej klasie immunoglobulin RF występuje najczęściej (około 85%). Czynnik RF znacznie rzadziej występuje w klasach IgG, IgA czy IgE, w których nie ma znaczenia diagnostycznego. Szacuje się, że wyniki badań dość często są fałszywie dodatnie. Na błędny wynik mogą wpłynąć liczne sczepienia, lipemia, nieprawidłowo przeprowadzone badanie czy niektóre leki. W związku z powyższym dla pewności zaleca się powtórzenie badań.

Wynik badania jest ujemny w czasie remisji choroby oraz w przypadku nieaktywnej postaci choroby.

Jakie badania wykonać?

Badania, jakie należy wykonać przy diagnozowaniu chorób reumatycznych, warto podzielić na kilka grup. Jako pierwsze najczęściej wykonywane są badania krwi – morfologia, badania biochemiczne krwi oraz badania immunologiczne. Kolejnym etapem jest zlecenie badania płynu stawowego. Niezastąpione są jednak wszelkiego rodzaju badania obrazowe: rentgen (RTG), ultrasonografia (USG), scyntygrafia (badanie z zastosowaniem izotopów promieniotwórczych), artroskopia (badanie wewnątrz stawu przeprowadzone przy pomocy minikamery), rezonans magnetyczny (MRI) oraz tomografia komputerowa (TK).

W badaniach laboratoryjnych w okresach nasilenia procesu zapalnego stwierdza się podwyższone OB (odczyn Biernackiego) oraz CRP (reaktywne białko C). Nowymi markerami stanu zapalnego, które niestety do tej pory nie są używane w większości szpitali są TNF-α (tumor necrosing factor alfa) oraz IL-6 (interleukina-6). Są to bardzo czułe markery, których już nieznaczne podwyższenie świadczy o stanie zapalnym, dlatego można je oznaczać jeszcze przed pojawieniem się objawów stanu zapalnego (zaczerwienienia, bólu, podwyższenia temperatury).

Czynniki reumatoidalnePonadto, w morfologii bardzo często stwierdza się niedokrwistość (poziom krwinek czerwonych poniżej normy), nieznaczną leukocytozę (podwyższenie liczby krwinek białych) oraz zmiany w składzie ilościowym płytek krwi – najczęściej jest to nadpłytkowość, która po rozpoczęciu leczenia może to ulec przeobrażeniu w małopłytkowość, ze względu na toksyczne działanie leków na płytki krwi.

W badaniach biochemicznych krwi często oznacza się tak zwany czynnik reumatoidalny (RF). Jest to przeciwciało klasy IgM skierowane przeciwko przeciwciałom w klasie IgG. Czynnik ten jest bardzo dobrym markerem chorób autoimmunizacyjnych, szczególnie reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS), gdzie występuje u 75% chorych. Nieobecność RF jednakże nie wyklucza choroby.

Innym ciekawym markerem biochemicznym RZS są przeciwciała anty-CCP (przeciwko cyklicznemu cytrulinowanemu peptydowi), które często są obecne u chorych bez czynnika reumatoidalnego, zaś ich wystąpienie w 98% pozwala na postawienie diagnozy.

Badanie czynnika reumatoidalnego jest badaniem ważnym. Nie umożliwia dokładnego potwierdzenia istnienia reumatoidalnego zapalenia stawów, jednak przy jego zdiagnozowaniu, oznaczenie poziomu czynnika reumatoidalnego, pozwala na oszacowanie aktywności choroby, a także czynnik RF jest w tym przypadku czynnikiem rokowniczym. Dowiedz się więcej niezwykle przydatnych rzeczy na temat RF.

Czynnik reumatoidalny – badanie

Badanie stosuje się przy diagnozie reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS). Także jest wykonywane przy rozpoznaniu zespołu Sjögrena, który objawia się między innymi zapaleniem stawów. U większości osób cierpiących na te choroby poziom czynnika reumatoidalnego jest podwyższony. Oznaczenie czynnika reumatoidalnego we krwi zalecane jest przy dolegliwościach charakterystycznych dla tych chorób.

Badanie RF – interpretacja wyniku

Badanie RF z krwi ma normy określane zależnie od danego laboratorium i dopasowane do metody pomiaru. Warto także podkreślić, że ilość przeciwciał ponad normę nie jest wystarczająca, aby postawić ostateczną diagnozę. Interpretując wyniki badania RF, trzeba mieć na uwadze, że nie istnieje jednoznaczna korelacja pomiędzy ilością przeciwciał a stopniem zaawansowania choroby. Podwyższony (dodatni) czynnik reumatoidalny może świadczyć o takich chorobach jak: RZS, choroba płuc, nerek i wątroby, zapalenie wielomięśniowe i wsierdzia, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, sarkoidoza, kiła, trąd, a także nowotwory. Dodatni wynik RF wykazują także osoby po przeszczepach nerek i skóry, w przypadku, gdy dawca nie był posiadaczem tego samego profilu genetycznego. Wynik ujemny badania czynnika reumatoidalnego mają nie tylko osoby zdrowe, ale także takie, u których choroba jest nieaktywna bądź znajduje się w okresie remisji. Niskie stężenie czynnika reumatoidalnego może występować u zdrowych osób w podeszłym wieku. Liczba przeciwciał zwiększa się wraz z wiekiem, dlatego nierzadko u osób po 70. roku życia stwierdza się niewielkie stężenie RF. Niektóre wyniki RF mogą być fałszywie dodatnie. Wpływ na to mają leki, choroby niezwiązane z chorobami autoimmunologicznymi, szczepienia, a także niewłaściwa analiza pobranej próbki krwi. Czasami zdarza się tak, że objawy wskazują na RZS, jednak wynik badania RF jest ujemny. W tej sytuacji, jak i w powyższych, zaleca się powtórne wykonanie badania. Stężenie RF jest różne w zależności od objawów i stadium choroby.

Ziemniaki – odmiany ziemniaków i ich wartości odżywcze

0
Ziemniaki – odmiany ziemniaków i ich wartości odżywcze

Wartość odżywcza ziemniaków jest niedoceniana. A to błąd. Czy wiesz, że ziemniaki mają więcej witaminy C niż jabłka i dynie, a tyle samo co cukinie? Mają też pięć razy mniej kalorii niż makarony i kasze. Kartofle muszą być jednak odpowiednio przyrządzane, by nie straciły witamin i minerałów. W polskiej kuchni trudno wyobrazić sobie obiad bez ziemniaków. Wydają się jednak nieodzownym składnikiem naszej diety. Tak często jemy kartofle, że zupełnie nie zastanawiamy się, ile mają zalet. Ziemniaki są nie tylko niezwykle smaczne i uniwersalne, jeśli chodzi o ich kulinarne zastosowania, ale również zdrowe i pożywne. Choć niektórzy uznają je za przyczynę przybierania na wadze bądź za np. relikwię czasów, gdy nie można było kupić np. komosy czy też ryżu brązowego, ziemniaki naprawdę warto jadać. Dlaczego warto regularnie spożywać ziemniaki i jak powinniśmy je odpowiednio przygotować, żeby nie zostały one pozbawione posiadanych wartości odżywczych?

Odmiany ziemniaków

Na świecie istnieje ponad 10 tys. odmian ziemniaków. W Polsce występuje ponad 100 różnych odmian, a do najbardziej popularnych należą: Irga, Vineta, Agata, Irys, Lord. Ze względu na przeznaczenie kulinarne, wyróżnia się 4 główne typy ziemniaków:

A – odmiany sałatkowe, po ugotowaniu nie rozpadają się i zachowują kształt;

B – wszechstronne, które można gotować, piec, smażyć, używać do zup czy farszów;

C – mączyste, polecane zwłaszcza do pieczenia, placków ziemniaczanych, pyz i kopytek;

D – bardzo mączyste, o suchej konsystencji.

Ziemniaki – wartości odżywcze

Ziemniaki – odmiany ziemniaków i ich wartości odżywczeW ziemniakach najcenniejszy jest potas – by zachować go jak najwięcej, wkładaj bulwy do niewielkiej ilości gotującej wody (powinna ledwie je zakrywać) i posól. Są one też cennym źródłem: sodu, magnezu, wapnia, manganu, żelaza, miedzi, cynku, fosforu, fluoru, chloru, jodu, karotenu, witamin K, B1, B2, B6 i C (od 11–16 mg/100 g, w zależności od pory roku), a także biotyny, fruktozy, sacharozy, skrobi oraz kwasów: nikotynowego i pantotenowego.

Najbogatszą w składniki odżywcze (białka, węglowodany i składniki mineralne) częścią ziemniaka jest warstwa znajdująca się tuż pod warstwą korową i korą pierwotną, czyli miękisz pierwotny. To dlatego ziemniaki trzeba obierać oszczędnie, a najlepiej wcale. Niestety mitem jest, że można ochronić witaminę C. Ugotowane ziemniaki na przednówku, zawierają jej tyle co nic. Rozkłada się ona nie tylko w trakcie przechowywania i gotowania, ale także pod wpływem powietrza i promieni słonecznych, kiedy je obierasz i kroisz. Najwięcej składników mineralnych tracą ziemniaki pokrojone i przechowywane w wodzie.

Ziemniaki – idealne na serce i żołądek

Ze względu na zawartość potasu ziemniaki są polecane osobom z nadciśnieniem tętniczym. Nadciśnieniowcy powinni jeść je również dlatego, że kartofle mają bardzo mało sodu (pod warunkiem, że w ogóle ich nie solimy albo dodamy odrobinę soli pod koniec gotowania). Poza tym naukowcy z brytyjskiego Instytutu Badań Żywności w Norwich odkryli ostatnio, że ziemniaki zawierają kukoaminy – związki obniżające ciśnienie krwi. Stwierdzili też, że gotowane kartofle mają znacznie więcej kukoamin niż smażone. Ziemniaki są także wskazane dla ludzi chorych na cukrzycę. Zawarta w tych warzywach skrobia wchłania się stopniowo, może więc być dobrze wykorzystana, pomimo ograniczonych możliwości wytwarzania insuliny przez trzustkę chorego.

Gotowane ziemniaki są lekkostrawne, mogą być wartościowym daniem dla dzieci. Poleca się je też osobom mającym problemy z układem pokarmowym, np. po zatruciach. Dzięki sporym ilościom błonnika pomagają przy zaparciach, kłopotach z trawieniem i biegunkach. Przynoszą również ulgę cierpiącym na zgagę – oczywiście pod warunkiem, że nie podsmażymy ich na tłuszczu.

Ziemniaki – które najlepsze?

Wszystkie odmiany ziemniaków zawierają zbliżoną ilość składników odżywczych. Niektóre gospodynie wolą kartofle o żółtawym miąższu, inne zupełnie białe. Ale to nie kolor powinien decydować o wyborze gatunku. Pod uwagę trzeba brać przede wszystkim zwięzłość miąższu. Na sałatki i zapiekanki powinniśmy wybierać ziemniaki nierozsypujące się po ugotowaniu. Są to np. lotos, ruta, malwa, kolia, sokół.

Na placki, pyzy i kluski najlepsze będą ziemniaki mączyste, o miąższu suchym i sypkim po ugotowaniu. Takie właściwości mają beryl, mila, arkadia, irga. Do pieczenia, gotowania i do zup możemy kupić ziemniaki ogólnoużytkowe, czyli nadające się do wszystkiego – dropy, irysy, orliki

Ziemniaki – jak je przygotować?

Istnieje bardzo dużo sposobów przygotowywania ziemniaków. Mogą stanowić samodzielny posiłek lub być dodatkiem do innych produktów. Najzdrowsze są gotowane, zwłaszcza na parze. Warto jeść je ze skórką, w której znajduje się wiele cennych substancji. Najmniej polecane są ziemniaki smażone, czyli frytki, chipsy, placki ziemniaczane. Tłuszcz i węglowodany tworzą związek bardzo niekorzystny dla naszej figury, dlatego jeśli dbamy o linię, to powinniśmy ich unikać. Pamiętajmy również o tym, że w popularnych pyzach i kopytkach znajduje się dużo białej mąki, która również nie służy sylwetce. Z kolei zapiekanki z ziemniaków często składają się z sosu na bazie śmietany i sera, czyli składników tłustych i pełnych kalorii.

Baw się bezpiecznie!

0

Nie ma się co oszukiwać, nie każdy je lubi. Właściwie to większość za nimi nie przepada, tłumacząc się słabszymi doznaniami, brakiem komfortu czy niewygodą. O plusach prezerwatyw nie trzeba nikomu mówić, wszyscy wiedzą, że chronią przed chorobami i nieplanowaną ciążą. Niezależnie więc od tego, czy masz jednego partnera, czy preferujesz seks bez zobowiązań, dobrze byłoby przekonać się do prezerwatyw, tym bardziej, że na erozkosz.pl znajdziesz ogromny wybór i coś na pewno przypadnie ci do gustu!

Arytmia serca – jakie są objawy, możliwe skutki i metody leczenia

0
Arytmia serca

Arytmia serca polega na zaburzeniach rytmu serca objawiających się przyśpieszeniem, zwolnieniem albo nieregularnościami. Zdrowe serce bije miarowo, jednak są sytuacje, gdy nasze serce zaczyna bić bardzo szybko. Serce czasem przyśpiesza swoją pracę pod wpływem emocji bądź wysiłku. Jednak, gdy serce przyspiesza bez widocznej przyczyny, należy udać się do lekarza. Czasami arytmia serca jest banalnym problemem, jednak nierzadko jest związana z poważnymi konsekwencjami, nawet zagrażającymi życiu. Arytmia komorowa może mieć charakter napadowy, czyli pojawia się okresowo lub długotrwały, czyli utrzymuje się przez długi czas. Wraz z wiekiem zwiększa się ryzyko wystąpienia arytmii serca. Przeczytaj więc, jakie są przyczyny i objawy arytmii.

Arytmia serca – przyczyny

Najdokładniejszą i najbardziej miarodajną metodą badania arytmii jest badanie elektrokardiograficzne, polegające na zapisaniu czynności bioelektrycznej serca na papierze, czyli stworzenie elektrokardiogramu za pomocą elektrokardiografu. Zaburzenia rytmu pracy serca (arytmia) pojawiają się na skutek zaburzeń rytmiczności lub częstotliwości tworzenia bodźców w węźle zatokowym lub też z zaburzeń ich przewodzenia w tzw. układzie przewodzącym. Wyróżnia dwa rodzaje układów przewodzących (bloków) w zależności od lokalizacji w przewodzie utrudnień przewodzenia bodźca. Zaburzenia rytmu pracy serca mogą również pojawiać się z powodu nadmiernej pobudliwości mięśnia sercowego, jego nadmiernego reagowania na bodźce i wytwarzania skurczów dodatkowych z tzw. pozazatokowych ośrodków bodźcotwórczych. Wówczas pojawia się również zmiana częstości bądź nieregularności pracy serca.

Arytmia serca – objawy

Arytmia sercaZaburzenia rytmu serca mogą dawać różne objawy, a czasem mogą przebiegać zupełnie bezobjawowo. Symptomy mają różny charakter w zależności od rodzaju zaburzenia, jednak najczęściej odczuwane jest kołatanie serca (uczucie szybkiego, nierównego bicia serca). Czasami pacjenci odczuwają uczucie szarpnięcia w okolicy serca, nagłą potrzebę kaszlu i dławienie. Uczucie to trwa tylko chwilę i samoistnie ustępuje, chociaż u niektórych osób nawraca. Pojawia się również zwolnione i mocne bicie serca oraz tzw. skurcze dodatkowe. W trakcie dodatkowych skurczy chory ma wrażenie „przeskakiwania” w klatce piersiowej, a nawet zatrzymywania się na sekundę pracy serca. Dla pacjenta skurcze stanowią dodatkowy dyskomfort. Skurcze, które pojawiają się bardzo często nazywane są częstoskurczem (poważny rodzaj zaburzeń). Chory na skutek częstoskurczu odczuwa dodatkowe dolegliwości w postaci zawrotów głowy, uczucia dławienia, zasłabnięcia (bardzo szybka lub bardzo wolno arytmia) i często utraty przytomności.

Pozostałe objawy występujące w arytmii serca to:

  1. duszności,
  2. bóle w klatce piersiowej,
  3. osłabienie.

Symptomy chorobowe mogą również zależeć od lokalizacji ogniska dodatkowo wytwarzanych bodźców elektrycznych oraz współistniejących chorób. Częstoskurcz nasila ból wieńcowy u osób z miażdżycą tętnic wieńcowych oraz nasila objawy niewydolności serca.

Arytmia – diagnostyka i leczenie

W rozpoznaniu zaburzeń rytmu serca należy przede wszystkim dokładnie osłuchać pacjenta i zbadać jego tętno. Następnie wykonuje się badanie EKG lub 24-godzinne EKG, jeśli skurcze nie pojawiają się zbyt często. U pacjentów ze zdiagnozowaną arytmią należy w każdym przypadku znaleźć jej przyczynę. W tym celu należy wielokrotnie powtarzać badanie EKG.

Pozostałe badania/działania wykonywane w diagnostyce to:

1. badanie RTG klatki piersiowej oraz ECHO serca – to badania wykonywane, aby ocenić stan serca oraz płuc;

2. EKG metodą Holtera – służy do uchwycenia krótkotrwałych i szybko ustępujących zaburzeń rytmu serca;

3. test wysiłkowy i koronografia – dwa badania wykorzystywane przy podejrzeniu choroby niedokrwiennej serca;

4. badanie poziomu elektrolitów – zalecane jest szczególnie u osób, które stosują preparaty moczopędne; należy zwrócić szczególną uwagę na stężenie potasu, ponieważ jego zachwianie prowadzi do groźnych zaburzeń;

5. badanie moczu i kreatyniny w surowicy – pomaga ustalić bezpieczną dawkę preparatów;

6. kontrola parametrów krzepnięcia krwi.

Leczenie zaburzeń rytmu serca zależą od rodzaju arytmii, jej nasilenia oraz występujących objawów. Zadaniem lekarza jest określenie, czy zaburzenia mają charakter łagodny czy złośliwy. Najlepsze efekty leczenia występują, gdy przyczyna arytmii daje się usunąć, np. zabiegowe leczenie zastawek, zaburzenia hormonalne. Leczenie to nie tylko przyjmowanie środków farmakologicznych i zabiegi operacyjne. Ważna jest zmiana stylu życia. Pacjenci powinni zadbać o swoją dietę i utrzymywać wagę ciała na stałym poziomie. Niekorzystnie wpływa palenie tytoniu! Dlatego warto natychmiast rzucić palenie (odnosi się to również do członków rodziny). Ponadto duże znaczenie ma leczenie współistniejących dolegliwości, np.: nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, jak również podwyższony cholesterol.

Lekami najczęściej wdrażanymi w zaburzeniach rytmu serca są:

1. glikozydy,

2. amiodaron (może powodować skutki uboczne),

3. beta-blokery (szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub nadciśnieniem tętniczym),

4. propafenon – u pewnej grupy chorych z migotaniem przedsionków,

5. antagoniści wapnia (mniej skuteczne, wywołuje niewiele działań niepożądanych).

Wypadanie macicy, przyczyny, objawy i sposoby leczenia

0
Wypadanie macicy, przyczyny, objawy i sposoby leczenia


Kobiety zmagają się z wieloma różnymi, niezwykle dokuczliwymi dolegliwościami oraz problemami, bez wątpienia, jednym z nich jest problem wypadających narządów rodnych. Zawsze wypadanie narządów rodnych, to dla kobiety naprawdę bardzo nieprzyjemny i uciążliwy problem. Jeżeli podejrzewasz, że masz problem z wypadającą macicą oraz pochwą, to obowiązkowo musisz udać się do lekarza, żeby skontrolować, czy nasze objawy są uzasadnione. Jeżeli okaże się, że nasze objawy są uzasadnione, to lekarz powie nam dobrze, jakie środku zaradcze musimy podjąć. Zawsze w takim właśnie wypadku, stosowana jest jakaś terapia, ale jej rodzaj, zależy od tego, ja duży jest problem z którym się borykamy. Zawsze odpowiednia terapia, może pomóc nam naprawić szkody i pozbyć się tej uciążliwej i kłopotliwej dolegliwości. Dlatego dowiedz się dokładnie, jakie są przyczyny oraz objawy wypadania macicy oraz pochwy.

Jakie są przyczyny wypadania macicy i pochwy?

Wypadanie macicy, przyczyny, objawy i sposoby leczeniaW warunkach prawidłowych macica i pochwa są utrzymywane we właściwym położeniu przez tak zwany aparat podporowy oraz aparat wieszadłowy. Aparat podporowy stanowią mięśnie, powięzie i więzadła, które zamykają od dołu wejście do miednicy. Są one zgrupowane w dwie anatomiczne struktury, mianowicie przeponę miednicy i przeponę moczowo-płciową. Ich funkcją jest właśnie podpieranie z boków i od dołu pochwy i macicy. Aparat wieszadłowy z kolei tworzą przymacicza i więzadła macicy, które „przyczepiają” jej ściany do ścian kostnych miednicy. Oba te aparaty, jeśli są sprawne, przeciwstawiają się skutecznie siłom działającym na narządy rodne, występującym podczas wysiłku fizycznego, parcia przy oddawaniu stolca czy porodu. Dlatego fizjologicznie ściany pochwy nigdy nie ukazują się w szparze sromowej ani w spoczynku, ani podczas wysiłku. Inaczej wygląda sytuacja, kiedy dochodzi do uszkodzenia aparatów podporowego i wieszadłowego, czego konsekwencją jest wypadanie macicy i pochwy. Najczęstsze tego przyczyny to ciężka praca fizyczna, praca w pozycji stojącej, przewlekłe zaparcia lub kaszel, a przede wszystkim uszkodzenia podczas porodu, zwłaszcza związane z nacięciem krocza. Pewne znaczenie w przypadku wypadania macicy i pochwy może mieć także pogorszenie jakości tkanki łącznej dna miednicy, związane z pomenopauzalnymi zmianami hormonalnymi.

Wypadanie macicy i pochwy – objawy

Kobiety cierpiące na wypadanie macicy i pochwy skarżą się na silne bóle o charakterze pociągania w podbrzuszu i okolicy krzyżowej, zaburzenia mikcji pod postacią nietrzymania moczu (zwłaszcza przy kaszlu, kichaniu), zaburzenia defekacji pod postacią uczucia parcia na stolec oraz na ukazywanie się w szparze sromowej pochwy, a nawet szyjki macicy. Wypadanie macicy i pochwy ma różny stopień obniżenia – w skrajnych przypadkach następuje nawet całkowite wysunięcie macicy wraz z wynicowaniem pochwy. Pacjentki mogą się również uskarżać na bolesne współżycie. Rozpoznanie wypadania macicy i pochwy opiera się na starannie zebranym wywiadzie oraz wykonaniu badania ginekologicznego.

Wypadanie macicy a ćwiczenia kegla

Jeżeli podejrzewasz, że coś niedobrego dzieje się z kroczem, idź do ginekologa. To ważne, bo zanim choroba się rozwinie, można ją leczyć bez operacji i skupić się jedynie na wzmocnieniu mięśni miednicy. Ćwiczenia mięśni Kegla, bo to o nie chodzi, nie zabierają czasu i można je wykonywać w każdej sytuacji – stojąc w korku, czekając na autobus czy siedząc przy biurku. Jest wiele wariantów tych ćwiczeń. Najpierw trzeba zlokalizować te mięśnie. Jak to się robi? Gdy jesteś w toalecie, zatrzymaj na parę sekund strumień moczu i postaraj się wyczuć, które mięśnie pracują. Pamiętaj jednak, że przerywanie mikcji nie powinno być wielokrotnie powtarzane, bo może powodować zastój moczu, co sprzyja infekcji. Ale jest to najprostszy sposób nauczenia się wyodrębniania tych grup mięśniowych (mięśni przepony moczowo-płciowej), odpowiedzialnych za prawidłowe podpieranie dna miednicy. Ćwiczenia warto wykonywać z użyciem specjalnych stożków dopochwowych, których rozmiar pomoże ustalić ginekolog. Aby mieć sukcesy (pierwsze efekty zauważysz po 3 miesiącach gimnastyki), ćwiczyć trzeba regularnie, wykonując 50–100 powtórzeń każdego dnia.

Wypadanie macicy i pochwy – leczenie

Leczenie operacyjne wypadania macicy i pochwy polega na wykonywaniu zabiegów korygujących aparat wieszadłowy i/lub podporowy. Istnieje wiele technik tych operacji i mogą być one wykonywane zarówno z dostępu brzusznego, jak i pochwowego. Wynik operacji wypadania macicy i pochwy zazwyczaj jest zadowalający, choć zdarza się, że dochodzi do nawrotów zaburzeń lub też mogą one prowadzić do zwężenia pochwy i związanego z tym bolesnego współżycia. W mniej zaawansowanych postaciach wypadania macicy i pochwy statyki narządów płciowych stosuje się leczenie zachowawcze. Polega ono na podawaniu estrogenów w maściach i globulkach. Poprawiają one jakość tkanki łącznej dna miednicy, co ma znaczenie zwłaszcza u kobiet po menopauzie. Zaleca się również ćwiczenie mięśni dna miednicy za pomocą różnych technik oraz ewentualnie zabiegi fizjoterapeutyczne pod postacią elektrostymulacji. Profilaktyka wypadania macicy i pochwy powinna polegać na właściwym prowadzeniu porodu i wykonaniu we właściwy sposób nacięcia krocza.

Zobacz też